0

Iedereen is bijzonder

Werken met verstandelijk & meervoudig gehandicapten

Alle vacatures

Perry

De allerlaatste column van Perry
Lieve mensen, tot mijn grote schrik lijkt het erop dat dit mijn laatste column is. Prachtige reacties heb ik de afgelopen jaren ontvangen en ze zijn mij vrijwel allemaal voorgelezen of verteld. Steven, die de afgelopen jaren altijd geduldig de verhaaltjes uit mij filterde, en ze vervolgens weer aan mij voorlas, kwam het mij pas geleden vertellen: Hij gaat weg.

Ik zag direct dat er wat was toen hij binnenkwam. En dan heb ik een laag niveau? Nou dat valt wel mee, want ik weet het altijd gelijk als er iets is. Steven had er onhandige en vooral veel te lange woorden bij die ik niet goed begreep. Maar de onderliggende boodschap dat de verhalen en ook het contact stoppen, kwam toch langzaam binnen. Lastiger was dat hij had verwacht dat ik er heel verdrietig om zou zijn, en dat zat hem al dwars bij binnenkomst. De rollen waren ineens even omgedraaid. Ik zou eigenlijk moeten vertellen dat het duo-schrijven nu stopt en dat ik dat onrechtvaardig vind, of verdrietig of… Maar helaas werkt dat bij mij zo niet!

Maar weet je Steven… ik heb "poeppie" tegen je gezegd, "ik hou van jou", en nog veel meer van die kleine gebaren en houdingen die je altijd zo goed bij mij kan vertalen, maar je kon het vandaag niet van mij oppakken. Heel even heb jij mogen voelen wat wij, evmb-cliënten, ons hele leven hebben. Dat je héél graag iets duidelijk wilt maken, maar dat het soms gewoonweg even niet doorgaat. Ik begrijp dat als de beste en wilde je het duidelijk maken, maar je kon er uiteindelijk niets mee want je ging triest de kamer uit. Gek was het wel dat ik jou heb getroost, terwijl het eigenlijk mijn stukjes waren. Ik heb heel veel plezier gehad aan de stukjes en vond het altijd fijn als je ze met mij besprak. We hebben er een bijzondere band door gekregen en die blijft altijd! Wij evmb-ers zijn trouw voor het leven, of er nu verhaaltjes van komen of niet. Dat de verhaaltjes in deze vorm stoppen spijt mij daarom niet voor mezelf. Ik leef in het hier en nu en geniet ook in het hier en nu. Ik heb meer dan genoeg aan mijzelf en leef met de dag, en soms met het uur. Het boek, met alle stukjes bij elkaar, is er weliswaar nooit gekomen, maar ach… Laat de verhaaltjes maar lekker zwerven. Wij redden ons wel. Wat moeten we anders?

“Mooie vrouwen deel twee” heette ons stukje voor volgende maand eigenlijk. Steven hoopte met die titel er stiekem een record aantal "hits" mee te halen op intranet. Dat verhaal gaat er nu niet meer komen. Het "mooie vrouwen deel twee" verhaal blijft voorgoed een geheimpje tussen Steven en mij en daaraan denkend moesten we alweer lachen. Want ik ben en blijf Perry en tot blijdschap bereid.

En aan alle lezers: Dank jullie voor de steun van de afgelopen jaren. Omdat jullie trouwe lezers waren, hadden wij motivatie en zin om er iedere maand weer iets van te maken.

Het was mooi,
Steven Peters, namens Perry

 
De allerlaatste column van Perry

Wil jij begeleider worden?

Bekijk onze vacatures of doe een open sollicitatie!

173
Ipse de Bruggen gebruikt cookies om bepaalde voorkeuren te onthouden en vacatures af te stemmen op je interesses.
Close